Zythos Bierfestival te Leuven (27-04-2014)

Voor het tweede jaar op rij maakten we van ons bezoek aan het Zythos bierfestival een tweedaags weekendje. Een geslaagd concept!

Hét meest gerenommeerde bierfestival van ons land is zonder twijfel het Zythos bierfestival.
En in België-bierland wil dat toch wel wat zeggen…

Gezien Leuven niet tegen de deur ligt maakten wij er een weekendje van.
Leuven profileert zich als dé bierstad van België.
Niet helemaal onterecht als je weet dat de hoofdzetel van AB-Inbev, toch de grootste brouwer ter wereld, zijn hoofdzetel nog steeds in Leuven heeft.
Maar er is ook nog een kleine artisanale brouwerij in de stad, het bierverbruik ligt er, dank zij de studenten, veel hoger dan elders te lande, en sinds 2 jaar wordt er dus ook het Zythos Bierfestival
georganiseerd.

Vroeger werd het bierfestival in St-Niklaas georganiseerd en beperkte de bier-beleving zich ook tot het festival zelf.
Leuven doet er alles aan om het de festival-ganger naar de zin te maken.
Speciale biermenu’s op restaurant, speciale bierwandelingen door de stad, brouwerijbezoeken,…

En dus springen wij graag op de kar van al die festivalvreugde.
Tegen de middag kwamen we aan in Leuven en tot onze verrassing stond ons hotel in de steigers, helemaal bedekt met gigantische
bierspandoeken.

Na het uitpakken trokken we richting restaurant Improvisio voor een lekkere lunch met konijn in blond bier.
Als aperitief namen we de nieuwe Vedett IPA.
Improvisio is gelegen op de site van een oude abdij.
Het kader en het gebouw zelf zijn zonder meer uniek.
Het eten is er lekker en betaalbaar.
Volgende keer in Leuven weten we zeker dit leuke stekje terug te vinden.

Je zou denken dat het daarna tijd wordt voor het echte werk, maar we waren geduldig. We hadden een rondleiding met gids gereserveerd over Leuven-bierstad.

De rondleiding was best ok, maar de gids bleek niet bepaald veel over bier te kennen en bleek er ook niet bepaald veel interesse voor te hebben.

Nu was ons geduld genoeg op de proef gesteld en begaven we ons, met het gratis openbaar vervoer, naar het Zythos Bierfestival.
Zoals dat gaat op bierfestivals proef je veel bieren (à 15cl per stuk).
Ze hier allemaal uitgebreid beschrijven zou ons te ver leiden.

Twee brouwers wisten ons deze keer echt wel te bekoren.

De brouwer van BOM Brewery was vroeger werkzaam bij Orval, Boon en St-Bernardus en mout al het graan dat hij gebruikt zelf.
Zijn bieren heten Triporteur. Het achtervoegel verschilt bij elk bier; De versie die ons even deed stil staan was de Triporteur Belgian Oak waarbij de mout op schilfers van Belgische eik geroosterd / gerookt werd.
Een vol complex bier waarin je smaken blijft ontdekken.

De tweede brouwer die ons wist te bekoren was De Dochter van de Korenaar met zijn Noblesse VSOP.
Noblesse VSOP is een licht blond biertje, een hoppig pilsje dat gerijpt is op jeneverbessen van Filiers.
Een prima combinatie zo blijkt en met zijn 5,5% alc ook eens een lichter biertje op het festival.

Wolf 7, Brij. Het Anker (Mechelen) voor Brij. Wolf (Aarschot)

Met de regelmaat van de klok is dit bier verkrijgbaar in discounter Aldi.
Tijd om de Wolf 7 dus eens te proeven…

De etiketten van de Wolfbieren verschillen alleen in de kleur van het cijfer, er bestaat immers ook een Wolf 8 en een Wolf 9.
De Wolf 7 toont een gouden silhouet van een huilende wolf tegen een zwarte achtergrond.

Het bier dat eigenlijk 7,4% alc heeft is behoorlijk troebel en honing blond.
Er is een vrij ruwe maar sterke en wandklevende schuimkraag.
Er is overigens behoorlijk wat pareling in het bier die de schuimkraag nog ondersteunt.

Het aroma is evenwichtig, aangenaam en fris.
We onderscheiden wat hop en gist.

Ook in de smaak staat evenwicht centraal, zonder echter
vervelend te worden.
Het bier sluit af met een lange hopbittere afdronk die ons doet besluiten het toch een half hopbelletje meer te geven.

Brouwerij Wolf is een kleine brouwerij in Aarschot.
Enkel de Wolf9 wordt in de eigen brouwerij gebrouwen.
De Wolf 7 en Wolf 8 worden bij brouwerij Het Anker (bekend van Gouden Carolus) gebrouwen.

Voor liefhebbers van een goed gebrouwen blond bier zonder pretentie, maar ook zonder grote verrassingen is dit prijs/kwaliteit zeker een goede aankoop.

“St-Bernardus Abt vs Westvleteren 12”

Bieren van een zelfde bierstijl met elkaar vergelijken blijkt een leerrijke ervaring te zijn.

We gingen deze keer opzoek naar de waarheid achter het verhaal dat St-Bernardus Abt en Westvleteren 12 kopieën zijn…

Er zijn veel factoren die een rol spelen als je twee bieren wil vergelijken die heel dicht bij elkaar aanleunen.
De manier van bewaren, de botteldatum,…
Met twee bieren van botteljaar 2013 deden we een verdienstelijke poging om deze twee zwaargewichten in bierland met elkaar te vergelijken.

St-Bernardus – Westvleteren…

In de abdij “Sint-Sixtus” in Westvleteren werd sinds de 19de eeuw bier gebrouwen.
Na de tweede wereldoorlog werd echter beslist het brouwen in licentie te geven. Dat was in die periode geen uitzondering.

Anno 2014 worden de meeste abdijbieren in commerciële brouwerijen buiten de abdijmuren gebrouwen.

De licentie werd toevertrouwd aan brouwerij St-Bernardus in Westvleteren.
Omdat er nog geen regelgeving rond het gebruik van de naam “trappist” bestond werd voor Westvleteren dus de benaming “trappist” gebruikt.

Om een wildgroei van bieren met de naam trappist tegen te gaan werden regels vastgelegd.
Zo moest een echte trappist binnen de muren van een trappistenabdij gebrouwen zijn.

Zo scheiden de wegen van brouwerij St-Bernardus en de abdij Sint-Sixtus. Aanvankelijk in vrede, maar na enige tijd bleek er toch een geschil te ontstaan tussen beide partijen.

Het gevolg was dat brouwerij St-Bernardus de abdij niet langer wou voorzien van gist zodat de abdij zich voor gist nu gaat bevoorraden bij de abdij van Westmalle.
St-Bernardus claimt sindsdien het enige echte recept te bezitten.

 

  1. Uitzicht

Beide bieren zijn identiek van kleur, namelijk zeer donker.
De pareling is op het zicht moeilijk te beoordelen.
De St- Bernardus heeft een dikke fijnmazige schuimkraag die langstevig blijft staan.
De kleur is gebroken wit.
De schuimkraag van de Westvleteren is eveneens overvloedig, maar ze is iets grover waardoor ze iets sneller vervalt.
De kleur van het schuim van de Westvleteren neigt ook eerder naar beige.
Al bij al zijn beide bieren uiterlijk moeilijk te onderscheiden.

  1. Aroma

Het eerste echt opvallende verschil zit in de geur.
De St- Bernardus heeft een vol fruitig en aantrekkelijk aroma waarin we duidelijk banaan herkennen (een kenmerk van een jong bier).

De Westvleteren is ingetogener, het aroma is neutraler.
Toch ruiken we een zekere houtigheid en een gebrand aroma.

Naar mate ons experiment vordert worden de bieren warmer.
Pas dan geeft de Westvleteren zijn volle aroma prijs.
Naar mate het bier warmer wordt krijgen we ook toetsen van rozijnen in de neus en wordt het aroma complexer en aangenamer.

  1. Smaak

De St-Bernardus zet vol aan.
De smaak van gebrande mout en karamel overheerst een hopbitterheid die, eigen aan de bierstijl, op de achtergrond blijft. We nemen opnieuw dat vleugje banaan waar.
Complex enevenwichtig in de smaak.

In de smaak zul je de Westvleteren moeilijker onderscheiden van de St-Bernardus dan in het aroma. Er is weinig verschil, maar de Westvleteren mist het vleugje banaan.

Opnieuw stellen we vast dat de Westvleteren pas tot zijn volle ontplooiing komt als het bier bijna op kamertemperatuur is.
De smaak is op kamertemperatuur voller en complexer en wordt opmerkelijk aangenamer.
De St-Bernardus verliest wat van zijn pluimen bij die temperatuur.
Bij de St-Bernardus treedt een lichte zurigheid naar voor die wat wringt.

Het is zelfs zo dat, waar de voorkeur van de meeste panelleden eerst licht in het voordeel van de St-Bernardus was, de meesten naar het einde toe toch meer naar de Westvleteren neigen.

  1. Afdronk

Bij beide bieren is de afdronk lang en aangenaam.
De gebrande karamel blijft lang hangen en voor het eerst komt ook de hopbitterheid naar voor.

  1. Experiment bis

Ons experiment bestond deze keer eigenlijk uit twee delen.
Eerst werden de beide bieren blind geproefd en besproken om alle vooroordelen te vermijden.

Na de bekendmaking van de namen van de bieren werd uiteraard verder geproefd en gediscussieerd.
Het experiment bis bestond erin dat iedereen opnieuw beide bieren blind voorgeschoteld kreeg.
Het was de bedoeling dan de bieren te herkennen.
We haalden een score van 75% wat aantoont dat er duidelijk verschil is, maar dat beide bieren erg dicht bij elkaar aanleunen.

Conclusie

Dit zijn zonder meer twee topbieren van absolute wereldklasse.
We zijn het er unaniem over eens dat er verschil is.
Maar het verschil is zo klein dat wie slechts één van beide bieren zouvoorgeschoteld krijgen zou kunnen uitmaken of het een St-Bernardus Abt of een Westvleteren 12 is.

We vragen ons ook af of de verschillen uitgesprokener worden bij veroudering of juist zouden vervlakken.

Misschien een idee voor een volgende experiment binnen enkele jaren…