Satan Red, brij. De Block te Merchtem – Peizegem

Satan is het “Duvel-alternatief” van brouwerij De Block. Het is dus een Belgian Strong Ale.

Bij de naam Satan Red zou je dan een versie verwachten waaraan (misschien wel mierzoet) fruit is toegevoegd.  Maar neen…

Het etiket, het alcoholgehalte van 8% en de stevige bruis in het bier doen allemaal sterk denken aan het originele Satan bier.

Maar dit bier is licht amber van kleur en behoorlijk troebel.
Het bier heeft een grootmazige maar toch vrij sterke schuimkraag.

Het aroma geeft eerst gist vrij. Daarna ruiken we (als ervaren hobbybrouwers) kokende wort.
Het is de geur die bij het brouwen vrij komt wanneer de wordt aan het koken is en de hop er reeds is aan toegevoegd.
Het lijkt wel of je een brouwerij binnenkomt.

De smaak zet duidelijk aan met karamel. We proeven snoepgoed, namelijk de bekende “koffiesnoepjes”, je weet wel, die met het hoofd van een Arabier op het wikkeltje.
De sterke pareling neemt de smaakbeleving wat weg.
Toch worden we ook een lichte bitterheid op de achtergrond gewaar.

In de nasmaak blijven karamel en bitter een beetje hangen.

Dit is geen complex of vernieuwend bier, maar wel een correct bier. Het is een evenwichtig en eerlijk bier dat veel mensen kan bekoren en waarvan je er na één nog wel één zou lusten.

De Satan Red werd ontwikkeld op vraag van buitenlandse verdelers. Er was vraag naar een bier dat minder bitter was dan de originele versie van Satan.
De toevoeging van karamel was dan ook een voor de hand liggende oplossing.

Etentje “Belga Queen” te Gent (14-12-2013)

De boog moet niet altijd gespannen staan dus trokken we met het eindejaar eens naar Gent om daar in restaurant Belga Queen, op de Graslei, het brouwersmenu te degusteren.

We begonnen onze tocht door Gent in de late namiddag op een verrassend plaatsje dat onze secretatis kende: De Stokerij (Tichelrei).
In deze oude jeneverstokerij (voordien brouwerij) bewonderden we eerst de bewaarde authenticiteit, zowel buiten als binnen.
De schouw van de oude stokerij is een mastodont in vergelijking met de rest van het gebouw. 
We konden er een biertje proeven van eigen recept, gebrouwen voor “De Stokerij”: Een Staminee (blond of donker).
De blonde versie viel in elk geval in de smaak wegens zijn uitgesproken hoppigheid.
Veel tijd om op onze lauweren te rusten hadden we niet, want intussen waren ook Pascal en Nathalie in Gent gearriveerd en wij gingen dus naar hen op zoek om ons bestuur te vervolledigen.
Eenvoudiger gezegd dan gedaan op de Gentse kerstmarkt…

We geven het toe… We waren onder de indruk van de vernieuwde Gentse kerstmarkt dit jaar. 
Een ruime kerstmarkt met veel kraampjes en ontelbare lichtjes. En hier en daar een “stube” waar je de bieren van Lachouffe kon drinken. 
Gelukkig dat die er nog waren want een plaatsje vinden in een café zat er op zaterdagavond echt niet meer in.

Genoeg aperitief. Het werd tijd voor het echte werk. 
Wij dus naar restaurant Belga Queen. 
Het restaurant is gelegen in hét toeristisch centrum van Gent aan de Graslei. 
Het heeft overigens één van de oudste trapgevels ter wereld. 
Het volledige gebouw is een beschermd monument. 
De inrichters van het gebouw hebben daarom een erg origineel concept bedacht waardoor het hele interieur los staat van het gebouw. 
Een hyper-modern stellingencomplex zorgt dat je op verschillende niveaus kunt tafelen.

Wij kiezen voor het “Brouwersmenu”. De ober, deelt ons mee dat dit menu “brouwersmenu” heet omdat er vroeger aangepaste bieren bij geserveerd werden.
Nu niet meer dus… Jammer. 
Het valt ons overigens op dat de ober niet al te veel kent van bier of de producten die hij opdient…

Over het algemeen kunnen we kort zijn over het restaurantbezoek. Oké, maar te weinig. 
De drankenkaart is oké, maar beperkt; de gerechten zijn stuk voor stuk wel oké, maar te weinig en de vriendelijkheid van de bediening kon ook iets meer zijn.

Dat zorgde er wel voor dat we nog een plaatsje hadden voor een digestief in een andere zaak. 
We doken in één van de kelders in het centrum van Gent die omgevormd zijn tot sfeervolle cafés en dronken er nog een (of meerdere) Troubadour Magma …

Special Yeast “Monk”, Proefbrouwerij Lochristi voor Delhaize.

Delhaize profileert zich graag als het grootwarenhuis voor specialiteiten, ok voor bier.
Vorig jaar lanceerden ze Xtreme Hop, een bier waarbij verschillende versies ontstonden door gebruik van verschillende hopsoorten.

Dit jaar deden ze hetzelfde met verschillende gistsoorten: Special Yeast.
Wij konden er al eentje proeven.
Het is voor ons dus een erg interessant project van Delhaize. 4 keer exact hetzelfde bier, alleen de gist verandert.
Dat kan niet anders dan leerzaam zijn voor hobbybrouwers!

Voor dit bier “Monk” werd een soort abdijgist gebruikt. “Fruity touch” staat er op het halsetiket.
Net als vorig jaar is het bier donker blond en troebel.
De witte schuimkraag vervalt vrij snel.
Het aroma is inderdaad fruitig zoals het halsetiket vermeldt.
Maar wij slagen er niet in het fruit te definiëren.

De smaak is hoppig, pittig en de vrij sterke pareling maakt dit bier ook verfrissend en levendig.

In de nasmaak komt de hop mooi naar de voorgrond.
Dit bier lijkt goed in evenwicht te zijn.

Maar dan gebeurt het… Bij het schenken was ons bier vrij koud.
De koude onderdrukt de aroma’s en de ondefinieerbare fruitige geur komt steeds meer op de voorgrond.
Het fruitige karakter verdwijnt en maakt plaats voor een erg onaangename geur die door het proefpanel beschreven wordt als “paardenstal”, “paardenzweet”,…

Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat dit bier naar een nog het meeste ruikt naar een winkel van dierenvoeder.
Jammer van het aroma, en hopelijk scoren de andere gist-soorten beter…

Timmermans Oude Geuze, brij. Timmermans (deel van Anthony Martin)

Oude Geuze wordt wel eens “De Champagne” van de bieren genoemd.
Omwille van zijn zurige smaak, maar ook omwille van zijn exclusief karakter.

Brouwerij Timmermans doet er alles aan om hun meest exclusieve product in het oog te laten springen.
De fles van 75 cl is prachtig bedrukt met een oude foto van een brouwerij.

Het bier is donker blond en aanvankelijk vrij helder.
Na 2/3 van de fles wordt het bier meer troebel.
Het schuim is aanvankelijk goed aanwezig, maar zoals bij de meeste Oude Geuzes vervalt het schuim vrij snel tot een blijvend laagje.
Het aroma wordt door het proefpanel onmiddellijk herkend als zijnde een oude geuze (blind geproefd uiteraard).
Zurigheid en nat hooi zijn de aroma’s die de Oude Geuze typeren.

Over de smaak kun je lang praten, of kort zijn.
Zuur.
Zuur van het begin tot het einde. Aanvankelijk is er het zuur zoals dat van snoep (“muiletrekkers”), vervolgens komt citroenzuur en dat citroenzuur overheerst alle andere smaken.

Enkel in de nasmaak komt tussen al het zuur nog eens een medicinale toets opzetten. Van hopbitterheid of mout is hier helemaal geen sprake.

Dit bier van 5,5% alc is zeker verfrissend en dorstlessend.
Sommigen vinden dit fascinerend en leerzaam, maar niemand geniet echt van dit bier.

Daarvoor is het té zuur, té eentonig, té rechtdoor.

Niet iedereen in het proefpanel is een even grote liefhebber van Oude Geuze, maar de iets malsere geuzes (Boon, 3 Fonteinen,…) genieten duidelijk de voorkeur van ons proefpanel …

’t Kolleke Triple, Stadsbrij. Van Kollenburg, ’s Hertogenbosch (Nederland)

In september werd het tijd om de West-Vlaamse brouwerijen eens achter ons te laten.
We zochten het verder. Veel verder, in Nederland, dicht tegen de Duitse grens.

Troebel blond bier met dik vol schuim.
Het bier is al vrij troebel en in de 75cl fles zat een gistbodem die een sierlijke presentatie van het bier bemoeilijkt.

Na het uitgieten zie je de gist naar de bodem van je glas zakken.
Er is eerder weinig pareling. Het aroma is eerst hoppig, zoals verse groene hop.
Te snel drinken van dit bier zou een zonde zijn want dit bier geeft zijn aroma’s langzaam maar zeker vrij.
Bananenlikeur, vanille, fruitigheid.

De smaak zet vol en “vettig” aan.
Mooi evenwicht tussen zoet en bitter en de “vettigheid” doet echt denken aan botersnoepen (Werthers echte).
De stevige bitterheid houdt de zaak wel mooi in evenwicht.

Ja hoor, er is een boeiende bierwereld buiten België!!

De smaak vloeit uiteindelijk uit tot een lange hopbitterheid waarin de bananenlikeur uit het aroma weer opduikt.
Met zijn 7,5% alc is dit naar Belgische normen eerder een lichte tripel.
Dit bier wordt omschreven als “boeiend” en “correct”.
Opnieuw geven wij 3 hopbellen.

Het bier is zeker de moeite waard, maar het proefpanel (we mogen kritisch zijn hé) heeft toch wat opmerkingen.
Ten eerste: het oog wil ook wat. Zo veel gist schrikt heel wat consumenten af.
Maar we moeten in acht nemen dat dit een erg kleine (ook naar Belgische normen) en ambachtelijke brouwerij is.
Belangrijker voor het proefpanel zijn de tegenstellingen in dit bier.
Het aroma laat een zomers, verfrissend bier verwachten, maar de combinatie met de “vettige”, eerder winterse smaak wringt een beetje.

Omer, brij. Bockor, Bellegem

Ook ons bier van augustus is vrij recent op de markt.
Sinds 2007 wordt Omer gebrouwen, maar sinds “Tournée Générale” is het op korte tijd een klassieker geworden.

Kraakhelder blond bier met mooi fijnmazig schuim dat vrij goed blijft staan.
Er is ook een rustige en blijvende pareling te zien.
Aan de heren van Bavik en Kwaremont: DIT is vormgeving anno 2013…

Het aroma is best aangenaam, maar niet uitgesproken.
We herkennen de basis van bier: een beetje hop, een beetje mout en een beetje alcohol.

Bij de eerste slok stijgt de alcohol onmiddellijk naar de neus.
Net niet teveel. Voor een bier van 8% alc mag het echt niet meer zijn.
Hopbitter is de rode draad in de smaakervaring.
Het bier zet verfrissend hopbitter aan.
Het bitter ondersteunt ook de zoetere toetsen tijdens de smaakervaring.
Tenslotte krijg je er nog een aangename hopbittere afdronk bovenop.
Het bier trekt droog in de mond.
Klaar voor de volgende slok.

Het proefpanel beschrijft dit bier als “rechttoe rechtaan”.
Een afgewerkt bier dat goed in evenwicht is en een groot publiek zal aanspreken.
Verrassingen bleven uit (maar dat is ook de bedoeling van de brouwer niet), daarom 3 hopbellen.

Kasteel Hoppy (brij. Van Honsebrouck, Ingelmunster) en Kwaremont, brij. Bavik, Bavikhove

Kasteel Hoppy (brij. Van Honsebrouck, Ingelmunster)

Dé biertrend van de zomer 2013 was ongetwijfeld de “Tripel Hop”.
Wat nu juist de definitie is van een Tripel Hop blijft wat onduidelijk, maar in de meeste gevallen is het een bier met minstens drie hopsoorten waarbij de techniek van dry-hopping werd toegepast voor een extra hoppige toets.

Brouwerij Van Honsebrouck kon niet achterblijven en bracht de Kasteel Hoppy uit.

Blond helder bier met een bescheiden schuimkraag.
De pareling is onvoldoende om de schuimkraag te ondersteunen, dus die vervalt snel.

Het aroma is eerder moutig dan hoppig.
Mout en wat fruitigheid slaan in de neus samen met een scheut alcohol (ondanks het beperkte alcoholvolume van 6,5%).

De smaak is niet bepaald uitgesproken.
Het enige dat dit bier overeind houdt is de hoppige bitterheid die de smaakervaring bepaalt.
Die bitterheid is stevig gedoseerd, maar het ontbreekt aan andere hoparoma’s.
De smaak wordt als pilsachtig ervaren.

Niet echt een complex of zelfs evenwichtig bier.
Ook in de nasmaak blijft hopbitter de rode draad.
Een “instapbier” voor de pilsdrinker die ook eens iets anders wil proberen.
Dit bier kan de concurrentie niet aan met andere bieren in het hoppige segment.

We hadden geluk want er was deze maand nog een tweede biertje van de maand voorzien…

Kwaremont (brij. Bavik, Bavikhove)

In het zomerzonnetje mag het al eens wat meer zijn.
Daarom in juli 2 biertjes van de maand.
Kwaremont kwam in 2010 in het voorjaar (de Ronde van Vlaanderen) op de markt en is dus nog een recent biertje.

6,6 % alc is aangenaam doordrinkbaar en zo oogt het bier ook.
Goud-koperkleurig en helder met een stevige witte fijne schuimkraag.

Het aroma val het proefpanel in de smaak omwille van zijn complexiteit en zijn frisheid.
We onderscheiden een zekere zurigheid, maar geen zuur zoals een geuze.
Eerder appeltjes in de schil of vers geperst druivensap.
Maar er is ook een zekere rokerigheid aanwezig en ook bloemen en boter worden gesmaakt.

De smaak zet zoetig aan.
Dit wordt beschreven als een “antieke” smaak.
De bloemen (viooltjes) en de boter uit het aroma komen terug.
De bitterheid blijft steeds op de achtergrond, maar er komt wel honingzoet opzetten.
De nasmaak is vrij kort.
De smaakervaring van dit bier kalft een beetje af.

Aantrekkelijk uitzicht en een fijn aroma, maar een eerder eenzijdig zoete smaak en nauwelijks afdronk.
Daarom strandt dit bier op 3 hopbellen.

Maar het moet gezegd, dit bier is toegankelijk en scoort zowel op een zomers terras als binnen bij de haard.

Eerlijk… zowel de naam, de vormgeving van het etiket als de weinige info op het etiket geven de indruk dat het gaat om een toeristisch etiketbier.
Daar moet misschien aan gewerkt worden…

Malheur 10 (brij. Malheur – De Landtsheer, Buggenhout)

Malheur 10 wordt ook de Malheur Millennium genoemd omdat hij in het jaar 2000 werd op demarkt gebracht.
Een zware klepper, maar niet de zwaarst uit het assortiment dat ook nog de 12 in petto heeft.

Blond bier met een sterke witte schuimkraag en een heel sterke pareling.
Over de helderheid kan een woordje gezegd worden.
Het ene glas is bijna kristalhelder op een kleine sluier na, het andere glas is dan weer erg troebel,terwijl alle flesjes toch vrij gelijkmatig werden uitgeschonken.

Zowel het aroma als de smaak worden gedragen op alcohol.
Niet verwonderlijk natuurlijk bij een bier van 10% alc.
Het aroma is aangenaam en vrij complex.
In de eerste plaats ruiken we fruit. Citruszest en rijpe bananen.
Wij ruiken ook kruiden (koriander?) en groene hop.

Ook de smaak wordt, zoals vermeld gedragen op alcohol.
De complexe samenstelling uit het aroma komt ook in de smaak terug (citrus, banaan, hop), maar nu menen we eerder kardemom te herkennen in plaats van koriander.
Een volle smaak van een “dik” bier, die zeker niet verveelt omdat er ook een stevige hopgift is aan toegevoegd.
Het bier trekt dan ook droog weg en laat een lange hopbittere nasmaak na.

Een goed en evenwichtig bier.
Mocht dit nog niet bestaan, moesten ze het uitvinden.
Maar toch een kritische noot van ons proefpanel: Toch echt wel veel alcohol, die bovendien ook prominent aanwezig is in aroma en smaak.

“IPA” (Indian Pale Ale)

Bieren van een zelfde bierstijl met elkaar vergelijken blijkt een leerrijke ervaring te zijn.
Deze keer vergeleken we verschillende IPA’s. Het proefpanel wist niet in welke volgorde de bieren gedugusteerd werden. De bevindingen zijn dus niet beïnvloed door het etiket, de brouwer,…

Wie, zoals ons, een beetje actief is in de bierwereld, ziet ook de trends veranderen. Dé trend van 2012 en 2013 zijn de Tripel-hop-bieren. Een andere trend zijn de -duurdere- op hout gerijpte bieren. En ten slotte is er een verschijnsel dat langzaam maar zeker zijn plaatsje op de markt Belgische verovert: IPA.

IPA is een Britse bierstijl. De afkorting staat voor Indian Pale Ale.
Het is een bierstijl binnen de categorie Pale Ale.
Vanaf de 17e eeuw had Engeland veel overzeese kolonies en al het bier voor de Engelse soldaten en burgers werd met behulp van schepen naar de andere kant van de wereld gebracht.
Er werden verschillende biersoorten verscheept waaronder een voorloper van de huidige IPA.
De toenmalige brouwer speelde in de 19de eeuw zijn licentie voor export naar India kwijt en bracht het bier dan maar op de inlandse Britse markt onder de naam India Pale Ale of India Ale.

Exotiek was in de mode in die tijd. (het verhaal doet een beetje denken aan de Belgische “exports”)
De naam India Pale Ale werd gebruikt vanaf ongeveer 1835.
Naar traditionele Britse normen is een amberkleurig bier een bleek bier, dus “Pale”.

Sinds enkele jaren brengen steeds meer (kleine) Belgische en
Nederlandse creatieve brouwers een IPA op de markt.
Gewoonlijk zijn deze bieren donker blond tot
amberkleurig, vrij hoppig en hebben ze een alcoholgehalte van 6% à 7%.
De Belgische IPA’s zijn vaak iets voller van smaak dan de Britse.

  1. Excalibur IPA, brouwerij Anders in opdracht van “De bieradviseur”.

Brouwerij Anders werd opgericht in 2011 en legt zich toe op het brouwen van bieren in opdracht van andere bedrijven, in dit geval een bierwinkel “De Bieradviseur”.

Excalibur IPA is amberkleurig en heeft een wandklevende schuimkraag die snel vervalt.
Het bier van 6% alc heeft een uitgesproken citrus-aroma. Pompelmoes en agrum worden genoemd.
De smaak is vrij volmondig en de hopbitterheid is, naar IPA-normen goed gedoseerd.
Het bier wordt gebrouwen met 5 hopsoorten.

Etiket: Het etiket geeft voldoende info, maar oogt echt wel goedkoop met een soort “Google-afbeelding” van een zwaard.

  1. Viven IPA, Proefbrouwerij voor “brouwerij Viven”.

Deze IPA heeft met 8% meer alcohol dan gemiddeld. Het schuim is opvallend donkerder dan dat van alle andere geproefde IPA’s.
Ook dit bier is amberkleurig.
Het aroma is vrij vol en we herkennen de gist van de andere “Viven”-bieren.
Ook in dit bier pompelmoes in het aroma.

De smaak van de Viven IPA is naar verhouding met de andere IPA’s vol, zoetig en bevat duidelijk caramel. Eén van de minst bittere bieren in de rij.

Etiket: Alle Viven bieren hebben dezelfde stijl. Aan de kleur zie je welk bier je voor je hebt.
Er staat wel erg weinig informatie op de etiketten.
Ondermeer de echte brouwerij wordt jammer genoeg niet vermeld.

  1. Svea IPA, Struise Brouwers (zelf in brouwerij Deca)

Het gebroken witte schuim op dit amberkleurige bier vervalt vrij snel. Het bier heeft 7% alcohol.
Hoewel de houdbaarheidsdatum van dit bier nog niet is overschreden merken we al de veroudering.
Hop mag dan wel bewarende eigenschappen hebben, de smaak ervan verandert wel.
Vooral hoppige bieren ruiken wat kazig na verloop van tijd.
Ook onze SVEA dus.
De kazigheid wordt door sommige proevers ook wel omschreven als de geur van geuze.

Ook deze IPA neigt eerder naar de zoete, volle kant.

De smaak leunt dicht aan bij de VIVEN.

Etiket: Wat vreemd blauw etiket.
Er is wel vermeld waar dit bier gebrouwen wordt. Over de hopsoorten en dergelijke wordt niet veel prijs gegeven.

  1. Prearis IPA “No hops no glory”, Proefbrouwerij voor “brouwerij ’t Vliegend Paard”

Dit bier kleurt eerder koperkleurig dan amber. Het is dus een tikkeltje lichter van kleur dan de andere bieren. De schuimkraag is bijna wit en sterker dan gemiddeld.

Het moet gezegd: van de meeste van de geproefde IPA’s vervalt het schuim vrij snel.
Niet bij deze dus.
Het alcoholgehalte bedraagt 6,7%.

Het aroma wordt als onaangenaam ervaren. Er is veel gist in het aroma en weinig hop.
Ook de smaak is eerder eentonig bitterig.
Dit bier wordt ervaren als “een bittere pils”.

Het verrast ons te zien dat dit de Préaris is. Ten eerste omdat we nogal fan zijn van hun bieren en ten tweede omdat dit bier op de fles niet te vergelijken is met de heerlijke verfrissende “No Hops No Glory” die we van het vat kregen op het bierfestival in Leuven.

Etiket: Het etiket is in dezelfde lijn als de andere varianten van Préaris. Voldoende informatie.

  1. Martins IPA, brouwerij Anthony Martins

Dit bier ziet er smakelijk uit. Amberkleurig, helder en een gebroken witte sterke schuimkraag.
Ook het aroma wordt door de proevers heel positief beoordeeld. Eindelijk wat meer complexiteit, wat variatie.
We ruiken hop en mout, maar ook een lichte zurigheid en een lichte rooktoets.

De smaak is vrij vol, maar door de stevige bitterheid in evenwicht. Zeker het meest evenwichtige en toegankelijke bier van de reeks en samen met de Excalibur IPA oogst deze het meeste lof.

Etiket: Het etiket is zwart en stijlvol maar bevat eerder weinig informatie. Dit bier wordt niet gebrouwen door een bierfirma.
Dus die vermelding is uiteraard niet nodig.
Aan het ontwerp is tijd, aandacht en geld besteed.

  1. Chouffe Houblon Dobbelen IPA Tripel, Brouwerij La Chouffe (Duvel Moortgat)

Dit donker blonde bier is met voorsprong de bleekste in de rij.

Het heeft een sterke witte schuimkraag die erg wandklevend is en in een soort kraterlandschap blijft staan.

In het aroma ruiken we verse groene hop.
Het is even wennen aan het aroma.
Aanvankelijk weinig positieve kritieken, maar naar mate er meer geproefd wordt valt het aroma bij steeds meer proevers in de smaak. Ook een tikje vanille wordt genoemd.

In de smaak is dit duidelijk de bitterste van de geproefde bieren. Het heeft ook de meeste pareling.
Met zijn 9% alcohol zou deze misschien beter geproefd worden tussen Tripel Hop bieren.

  1. Brigand IPA, brouwerij Van Honsebrouck

Dit was jaren geleden zowat de eerste IPA die in België op grotere schaal op de markt gebracht werd.
Het was niet bepaald een succesvol project.
Het bier wordt al een vijftal jaar niet meer gebrouwen. Ons bier met vervaldatum 2010 is dus duidelijk verouderd.

Gezien IPA’s hun kenmerkende hopbitterheid verliezen en met hun lagere alcoholgehalte (in dit geval 6,5%) niet echt bewaarbieren zijn beschouwen we dit bier als “buiten categorie”.

We ruiken duidelijk de portorisatie van een verouderd bier.
De smaak is karamelzoetig en de hopbitterheid is nog lichtjes op de achtergrond aanwezig.

Besluit

Het valt ons op dat een groot deel van de IPA’s gebrouwen worden in opdracht van bierfirma’s of hele kleine brouwerijen.

In tegenstelling tot vorige “experimenten” / “vergelijkingen” is het kwaliteitsverschil eerder groot. Er moet aan sommige van deze bieren misschien nog wat gesleuteld worden.

We komen tot het besluit dat de Excalibur en de Matins IPA er duidelijk boven uitsteken.

Hopus primeur 2013 (brouwerij Lefebvre – Quenast)

Op onze brouwdag op 1 mei degusteerden we uiteraard ook een biertje van de maand.

De Hopus Primeur 2013 werd ons vrij troebel geserveerd.
Niet erg want het zonlicht valt erg mooi in dit licht blonde bier met grove sterke witte schuimkraag.
De kleur leunt zelfs een beetje aan bij witbier.

In het aroma veel hop. Heel veel hop.
Aangenaam aroma van groene hopbellen (Goldingshop?) en citrus aroma met geste van citroen.

Het bier zet vrij vol aan maar die volheid maakt snel plaats voor hopbitterheid.
Daarna ervaren we de complexiteit van mout, hop en citrus.
Dit is zeker met dry-hopping.
De afdronk is opnieuw een afwisseling tussen hopbitter en citrus.

Het beugelflesje en het kleine glaasje voor de gist van Hopus zijn intussen bij het grote publiek gekend

De Hopus Primeur 2013 is een bier in het genre van de Duvel Tripel Hop 2012 en 2013 en, geheel volgens de huidige mode, wordt het bier verrijkt met een hopsoort die citrus-aroma’s afgeeft (Citra, Sorachi Ace, Amarillo,…).
De Hopus is te onderscheiden van de Duvel Tripel Hop door een meer uitgesproken bitterheid, die onze voorzitter de quote “Hoe groen kun je gaan?” onttrekt.

De vormgeving is geheel in de stijl van de klassieke Hopus.
Het beugelflesje, het ranke glas en het kleine glaasje voor de gist zijn intussen een vaste waarde in het bierlandschap.

Dit verfrissende bier geeft een fruitige indruk en wekt de honger op.
Een ideaal aperitief op een zonnig terras!

Ambachtelijk Bier Brouwen